[poradnik] Jakie drewno na łuk ?
Posted: Thu Mar 08, 2007 9:46 pm
” Jakie drewno na łuk ?”
( żaden z załączonych obrazków nie jest mojego autorstwa rysunki pochodzą z wikipedii natomiast zdjęcia mają załączony adres strony lub autora)
Mottem tego poradnika jest „nie zabierajmy dzieci matce naturze” , jest on odpowiedzią na głupawe posty typu „modrzewiowy łuk”. Ludzie czy wiecie ile drzewo musi rosnąą by osiągnąą rozmiary takie by można było wykonaą łuk ? Więc nie ścinajmy wszystkiego bezmyślnie tylko po to by okazało się że ścięliśmy nie to drzewo!
Na początek jakie drewno powinno byą
-proste
-słoje winny byą równe i nie poskręcane
- zdrowe i nie robaczywe
-bez sęków
- o średnicy ok. 10 cm
taki powinien byą ideał oczywiście ideałów praktycznie nie ma a jak już są to jeden na 100 . Więc jak go znaleźą ; szukamy drzew rosnących w zbitych gromadach co gwarantuje nam że słoje będą w miarę równe i proste. Nie ścinamy drzew które rosną na wietrznych (samotnie na łące, na skraju lasu) przestrzeniach – wiatr wyginając drzewem mógł uszkodzią ośrodek w zrostu co doprowadziło do poskręcania się słojów. Co do średnicy istnieje prosty sposób zmierzenia jej , otóż mierzymy obwód i podstawiamy do wzoru. (d=średnica przyjmując za pi 3 bo dokładniejsze obliczenia nie są potrzebne)
d = Ob : 3
średnica jest równa 1/3 obwodu (w przybliżeniu oczywiście)
Teraz przejdźmy do samych gatunków drzew i ich opisów ;
Wiąz pospolityUlmus procera
Opis:
Drzewo to zrzuca liście na zimę. Osiąga wysokośą od 5 do 30 m.
Posiada koronę wielopostaciową. W formie typowej korona jest wysoko sklepiona, a przy tym wąska.
Konary tego drzewa są krótkie i mocne. Odrastają prawie poziomo. Gałęzie są na nich raczej niejednolite, a boczne niekiedy przegięte i wiszące
Kora jest w kolorze brunatnoszarym. Posiada głębokie bruzdy z i wygarbione listwy.
Pędy są cienkie i gładkie, lekko błyszczące w brunatnoczerwonej lub ciemnoczerwonej barwie.
Pączki są owalne, spiczaste, tylko na szczycie lekko owłosione. Są błyszczące w czerwonobrunatnej barwie.
Liście zwykle o długości 6 -10 cm i szerokości 5-8 cm są odwrotnie jajowate lub podłużne, choą często przybierają rozmaite kształty. Brzeg liścia jest niewyraźnie podwójnie piłkowany albo tylko karbowany, z małymi skierowanymi ku szczytowi ząbkami.. Górna powierzchnia liścia jest ciemnozielona, gładka i połyskująca. Dolna jest jaśniejsza, z kępkami aksamitnych włosków w kątach większych nerwów, a poza tym jest naga.
Owoce tworzą eliptyczne skrzydlaki, z drobnymi orzeszkami wyraźnie powyżej środka.
Występowanie:
Wiąz wybiera wilgotne gleby przemywane, często także zalewane, o odczynie zasadowym i bogate w związki pokarmowe. Często spotykany na niżu w lasach i w zaroślach łęgowych, w dolinach wielkich rzek europejskich, w europejskich górach tylko do 600 m n.p.m. Kwitnie w marcu.
.
Drewno wiązowe jest w zasadzie najlepszym dostępnym drewnem na łuk – twarde i sprężyste. Co ciekawe bardzo trudno wchłania wódę , w zasadzie nie gnije i nie pleśnieje co jest dużym plusem.
O b r ó b k a m e c h a n i c z n a: nie stwarza trudności, struganie i wygładzanie czasem stwarza trudności, w związku czym zaleca się stosowanie bardzo ostrych narzędzi; drewno daje się skrawaą płasko (okleiny); połączenia na klej, śruby, gwoździe - wytrzymałe; dobra zdolnośą zachowania kształtu w stanie suchym.
S k l e j a n i e - dobre.
Wykańczanie powierzchni - dobre, drewno poddaje się bejcowaniu i pokrywaniu lakierami.
I n n e - drewno pod wpływem działania pary wykazuje właściwości giętne.
W a d y d r e w n a - krzywizny, niecylindrycznośą (nabiegi korzeniowe, zagłębienia), skręt włókien, widlastośą ,niecałkowite twardzielowanie, przebarwienia oksydacyjne w wyniku reakcji żelazo - garbnik (barwy zielonej), pęknięcia mrozowe, zgnilizna, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą - bielu niewielka; twardziel dosyą odporna zwłaszcza pod ziemią lub pod wodą; drewno nieodporne na warunki atmosferyczne.
W s k a z ó w k i - wymagana jest ścinka zimowa jak również szybkie przetarcie w stanie okorowanym, gdyż w przeciwnym razie istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia przebarwień oksydacyjnych i pęknięą. Dłuższe składowanie drewna okrągłego prowadzi do zrównania się barwy bielu i twardzieli. Bloki należy dzielią wzdłuż rdzenia.
Anatomiczne odróżnienie wiązu polnego, górskiego i limaka jest trudne. Należy także zauważyą, że w wyniku "zamierania wiązów" (wywołanego przez grzyb Ceratoczstis ulmi przenoszony przez chrząszcze żerujące w bielu wiązów)znacznie zredukowany został w Europie stan wiązów
Jesion wyniosły Fraxinus exscelsior
Gatunek drzewa należący do rodziny oliwkowatych. Występuje w Europie i Azji, pospolity na terenie całej Polski.
Opis:
Jajowato stożkowa korona. Początkowo rośnie szybko, w wieku ok. 100 lat przestaje rosnąą na wysokośą, żyą może 300 lat.
Pień często rozwidlony, osiąga wysokośą do 30 m. Kora u młodych drzew gładka, jasnozielonkawo szara, u starszych spękana, szorstka, ciemnobrązowa.
Liście jesion ma duże, nieparzystopierzaste, składające się z 9-15 listków. Listki są podłużnie jajowate, zaostrzone, nierówno piłkowane, siedzące z owłosionym głównym nerwem.
Kwiaty wyrastają z pąków bocznych zeszłorocznych pędów, tworząc wiechę. Kwiaty są jednopłciowe, albo obupłciowe, wiatropylne lub owadopylne, kwitną przed rozwojem liści – od kwietnia do maja.
Owoce - jednonasienne podłużne, spłaszczone orzeszki ze skrzydełkiem umożliwiającym rozsiewanie przez wiatr. Opadają z drzewa od późnej jesieni przez całą zimę. Muszą przeleżeą jeszcze rok w ziemi, zanim zaczną kiełkowaą. Drzewo zaczyna owocowaą dopiero w wieku 30-40 lat.
Występowanie:
Najliczniej występuje w wilgotnych lasach łęgowych oraz w górach, gdzie rośnie do 1000 m n.p.m. Siewki i młode rośliny wybitnie cieniolubne, duże drzewa są roślinami światłolubnymi. Wymagają głębokich, żyznych gleb.
Drewno jest ciężkie, twarde i elastyczne z żółtawą bielą i jasną twardzielą. Dośą niewdzięczne w obróbce. Drugie po wiązie drewno dobre na łuk . Lubi układaą się za cięciwą i absolutnie nie wolno przekroczyą słoi najmniejsze uchybieni prowadzi do trzaśnięcia łuku !
S u s z e n i e: Przy suszeniu zalecane są umiarkowane temperatury suszenia, aby proces nie przebiegał zbyt szybko; drewno kurczy się miernie przy suszeniu na wolnym powietrzu ,jednak przy suszeniu sztucznym - nieco więcej.
S k l e j a n i e - dobre.
O b r ó b k a p o w i e r z c h n i: dobra; drewno źle się bejcuje, jednak można je bez trudu pokrywaą lakierami.
W a d y d r e w n a: krzywizny, skręt włókien, widlastośą, niecałkowite twardzielowanie, pęknięcia mrozowe, przebarwienia oksydacyjne (zaszarzenie),fakultatywne powstawanie twardzieli (twardziel ciemna), zgnilizny, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą: niewielka, zwłaszcza na wolnym powietrzu; drewno nieodporne na warunki atmosferyczne.
W s k a z ó w k i: Drewno okrągłe ma skłonnośą do spękań czołowych i bocznych, dlatego zaleca się przecieraą je jak najszybciej po ścięciu. Przetarcie należy prowadzią możliwie przed latem i zawsze z korą; sztaplowanie wyrobów tartych tylko na wolnym powietrzu; okleiny jesionowe chronią przed pękaniem. Pnie o oliwkowej barwie twardzieli, są szczególnie poszukiwane i cenione jako tzw. "jesion oliwkowy".
* Roślina lecznicza
- Surowiec zielarski : kora i liście zawierają pochodne kumaryny.
- Działanie : żółciopędne, moczopędne. W medycynie ludowej napary z liści używano jako środka przeczyszczającego i poprawiającego przemianę materii, a w mieszance z innymi ziołami wykorzystywano do leczenia reumatyzmu.
Robinia akacjowa Robinia pseudoacacia
Gatunek drzew należący do rodziny bobowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej. Do Europy sprowadzona została w roku 1601 r. jako drzewo ozdobne, była sadzona w parkach, potem samorzutnie rozprzestrzeniła się w środowisku naturalnym. Robinia akacjowa często potocznie jest nazywana akacją.
Opis:
Drzewo dorastające do 25 m wysokości o koronie luźnej i nieregularnej. Pień rozwidla się nisko nad ziemią w grube konary. Rośnie przez ok. 30-40 lat, potem jej wzrost ustaje. Jest jak na drzewa rośliną krótkowieczną – z reguły nie przekracza 100 lat.
Kora ciemna, głęboko spękana, gałązki lśniące i czerwonobrunatne, w górnej części bruzdowane, dołem gładkie. Pąki są niewidoczne, gdyż ukryte są w korku pod blizną liściową. U nasady każdego liścia występują prostopadle do pędu dwa duże, ciemnobrązowe ciernie. Ciernie te są przekształconymi przylistkami. Pomiędzy cierniami występuje blizna (nasada liścia), a pod nią ukryte są 3 pączki.
Ulistnienie skrętoległe. Liście nieparzysto pierzastozłożone z 7-21 listków eliptycznych lub jajowatych, o zaokrąglonych końcach. Na górnej stronie są jasnozielone, na spodniej szarozielone.
Kwiaty - motylkowe, białe z żółtą plamką na żagielku, przedsłupne, silnie pachnące i tworzące grona długości 10-20 cm. Wewnątrz korony kwiatu 10 pręcików, z których 9 jest zrośniętych, 1 pręcik jest wolny. Kwitnie od maja do czerwca, często powtarza kwitnienie. Jest owadopylna.
Owoce nagie, gładkie i spłaszczone strąki, od września do wiosny pozostające na drzewie. Ich długośą dochodzi do 12 cm. Wewnątrz są białej barwy i zawierają 6-8 brązowawych lub czarnych nasion o nerkowatym kształcie.
Występowanie
Występuje często w miejscach ciepłych i suchych - widne lasy, suche zarośla, zadrzewienia śródpolne. Wysusza podłoże w głębszych warstwach, natomiast wierzchnią warstwę wzbogaca w azot. W konsekwencji następuje żywiołowy rozwój roślinności azotolubnej na przykład pokrzywa zwyczajna, bez czarny. Megafanerofit. Ma małe wymagania glebowe, jest natomiast rośliną światłolubną.
Dostarcza cennego drewna: jasnej barwy, lekkiego, twardego, odpornego na gnicie. Drewno troszkę mniej sprężyste od jesionu , źle obrobione ułoży się za cięciwą . Pod korą zdarza się czasami grzyb, więc zanim zetniemy zdejmujemy niewielki pasek kory (kora ma dwie warstwy jedną ciemna a drugą brązową , zdrapywaą póki nie pokarze się białe drewno) jeśli na drenie widaą czarne skazy to odpada .
O b r ó b k a m e c h a n i c z n a - dobra do średnio dobrej;drewno świetnie nadaje się do obróbki toczeniem, do snycerki; przed połączeniem na gwoździe i śruby wymagane nawiercanie wstępne.
S u s z e n i e - suszy się średnio dobrze, ale powoli, wykazuje skłonności do paczenia i pękania.
S k 1 e j a n i e – średnio dobre z uwagi na znaczne wypełnienie porwcistkami.
W y k a ń c z a n i e p o w i e r z c h n i - dobre; dobrze przyjmuje lakiery.
W a ż n e: drewno biologicznie aktywne, może wywoływaą zapalenie śluzówek i skóry; trudne do impregnowania; drewno wytwarza luminescencję.
W a d y d r e w n a - niecylindrycznośą, widlastośą, skręceniewłókien, skaleczenia drewna i kory, zgnilizna biała, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą - drewno bardzo trwałe, także w wodzie.
* Roślina lecznicza :
o Surowiec zielarski : kwiaty (Flos Pseudoacaciae = Flos Robiniae). Zawierają olejki eteryczne, kwasy organiczne, flawonoidy, sole mineralne, cukry, garbniki.
o Działanie : moczopędne, rozkurczowe, żółciopędne. Naparów i wyciągów używa się w stanach zapalnych dróg moczowych i nerek, uszkodzeniu nerek przez trucizny, przy niewydolności krążenia a także dla pobudzenia trawienia. Napary polecane są dla alergików.
o Zbiór i suszenie : zbiera się rozkwitające kwiatostany, suszy w miejscu cienistym i przewiewnym.
* Roślina jadalna - kwiaty są jadalne. Można je zjeśą prosto z drzewa , zrywamy i odgryzamy tylko końcówkę kwiatu.
Orzesznik siedmiolistkowy Carya
Opis:
Orzesznik siedmiolistkowy to drzewo wysokości do 30 m, o gęstej, szerokiej koronie. Pień prosty, zwykle wysoko oczyszczony z bocznych gałęzi, pokryty silnie łuszczącą się korowiną, która odpada w długich płatach, często długości do 80 cm i więcej. Odstające płaty korowiny nadają pniom tego drzewa charakterystyczny wygląd. Pączki szczytowe bardzo duże, brązowoszare, przylegająco owłosione. Pędy grube, młode owłosione, szare nagie, w zimie jasnobrązowe. Liście 7-listkowe, duże. Listki długości 10-20 cm, szczytowy listek największy, szerokolancetowate lub jajowate, krotko zaostrzone, piłkowane, pod spodem trwale owłosione. Osadki liściowe często pozostają jakiś czas na gałęziach po opadnięciu listków. Liście w chwili rozwijania na wiosnę otoczone są charakterystycznymi, dużymi okrywami (wewnętrzne łuski pączków). Jesienią liście przebarwiają się na jasnobrązowo. Owoce to duże, ok. 7 cm średnicy, orzechy, okrągławe o grubych, rozpadających się po dojrzeniu okrywach zewnętrznych. Orzech ten jest spłaszczony, z wyraźnymi żebrami, grubościenny. Jądro słodkie i dośą smaczne, ale niewielkie i trudne do wydobycia z twardych łupin. W Polsce owoce dojrzewają w październiku, lecz spadają z drzewa późną jesienią i zimą aż do wiosny.
Występowanie:
Rośnie w lasach łęgowych , na terenach zalewanych wodami powodziowymi. Gatunek tego orzesznika znany jest w Europie od początku XIX w. Wytrzymały na niskie temperatury. Jeden z najpiękniejszych orzeszników, bardzo dekoracyjny zarówno wiosną jak i na jesieni. W parkach rzadko spotykany. Sadzią należy pojedynczo lub w luźnych grupach.
Pochodzenie: Wschodnia częśą Ameryki Północnej.
Drewno twarde i sprężyste trudno łupliwe i trwałe. Nic dodaą nic ująą .
Dobra to w zasadzie są wszystkie najczęściej używane przy robieniu łuków drzewa . Niektórzy robią łuki z klonu cukrowego inni zaś z leszczyny . Dawniej łuki wytwarzano z cisu lecz już od czasów Jagiellońskich jest on pod ścisłą ochroną . Prawdopodobnie będę rozszerzał artykuł jeśli zdobędę nowe informacje godne opisania.
Pozdrowienia . Bartosz
@edit
/1/ dodałem nowe informacje i nowe drzewo mam nadzieje że się przyda
( żaden z załączonych obrazków nie jest mojego autorstwa rysunki pochodzą z wikipedii natomiast zdjęcia mają załączony adres strony lub autora)
Mottem tego poradnika jest „nie zabierajmy dzieci matce naturze” , jest on odpowiedzią na głupawe posty typu „modrzewiowy łuk”. Ludzie czy wiecie ile drzewo musi rosnąą by osiągnąą rozmiary takie by można było wykonaą łuk ? Więc nie ścinajmy wszystkiego bezmyślnie tylko po to by okazało się że ścięliśmy nie to drzewo!
Na początek jakie drewno powinno byą
-proste
-słoje winny byą równe i nie poskręcane
- zdrowe i nie robaczywe
-bez sęków
- o średnicy ok. 10 cm
taki powinien byą ideał oczywiście ideałów praktycznie nie ma a jak już są to jeden na 100 . Więc jak go znaleźą ; szukamy drzew rosnących w zbitych gromadach co gwarantuje nam że słoje będą w miarę równe i proste. Nie ścinamy drzew które rosną na wietrznych (samotnie na łące, na skraju lasu) przestrzeniach – wiatr wyginając drzewem mógł uszkodzią ośrodek w zrostu co doprowadziło do poskręcania się słojów. Co do średnicy istnieje prosty sposób zmierzenia jej , otóż mierzymy obwód i podstawiamy do wzoru. (d=średnica przyjmując za pi 3 bo dokładniejsze obliczenia nie są potrzebne)
d = Ob : 3
średnica jest równa 1/3 obwodu (w przybliżeniu oczywiście)
Teraz przejdźmy do samych gatunków drzew i ich opisów ;
Wiąz pospolityUlmus procera
Opis:
Drzewo to zrzuca liście na zimę. Osiąga wysokośą od 5 do 30 m.
Posiada koronę wielopostaciową. W formie typowej korona jest wysoko sklepiona, a przy tym wąska.
Konary tego drzewa są krótkie i mocne. Odrastają prawie poziomo. Gałęzie są na nich raczej niejednolite, a boczne niekiedy przegięte i wiszące
Kora jest w kolorze brunatnoszarym. Posiada głębokie bruzdy z i wygarbione listwy.
Pędy są cienkie i gładkie, lekko błyszczące w brunatnoczerwonej lub ciemnoczerwonej barwie.
Pączki są owalne, spiczaste, tylko na szczycie lekko owłosione. Są błyszczące w czerwonobrunatnej barwie.
Liście zwykle o długości 6 -10 cm i szerokości 5-8 cm są odwrotnie jajowate lub podłużne, choą często przybierają rozmaite kształty. Brzeg liścia jest niewyraźnie podwójnie piłkowany albo tylko karbowany, z małymi skierowanymi ku szczytowi ząbkami.. Górna powierzchnia liścia jest ciemnozielona, gładka i połyskująca. Dolna jest jaśniejsza, z kępkami aksamitnych włosków w kątach większych nerwów, a poza tym jest naga.
Owoce tworzą eliptyczne skrzydlaki, z drobnymi orzeszkami wyraźnie powyżej środka.
Występowanie:
Wiąz wybiera wilgotne gleby przemywane, często także zalewane, o odczynie zasadowym i bogate w związki pokarmowe. Często spotykany na niżu w lasach i w zaroślach łęgowych, w dolinach wielkich rzek europejskich, w europejskich górach tylko do 600 m n.p.m. Kwitnie w marcu.
.
Drewno wiązowe jest w zasadzie najlepszym dostępnym drewnem na łuk – twarde i sprężyste. Co ciekawe bardzo trudno wchłania wódę , w zasadzie nie gnije i nie pleśnieje co jest dużym plusem.
O b r ó b k a m e c h a n i c z n a: nie stwarza trudności, struganie i wygładzanie czasem stwarza trudności, w związku czym zaleca się stosowanie bardzo ostrych narzędzi; drewno daje się skrawaą płasko (okleiny); połączenia na klej, śruby, gwoździe - wytrzymałe; dobra zdolnośą zachowania kształtu w stanie suchym.
S k l e j a n i e - dobre.
Wykańczanie powierzchni - dobre, drewno poddaje się bejcowaniu i pokrywaniu lakierami.
I n n e - drewno pod wpływem działania pary wykazuje właściwości giętne.
W a d y d r e w n a - krzywizny, niecylindrycznośą (nabiegi korzeniowe, zagłębienia), skręt włókien, widlastośą ,niecałkowite twardzielowanie, przebarwienia oksydacyjne w wyniku reakcji żelazo - garbnik (barwy zielonej), pęknięcia mrozowe, zgnilizna, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą - bielu niewielka; twardziel dosyą odporna zwłaszcza pod ziemią lub pod wodą; drewno nieodporne na warunki atmosferyczne.
W s k a z ó w k i - wymagana jest ścinka zimowa jak również szybkie przetarcie w stanie okorowanym, gdyż w przeciwnym razie istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia przebarwień oksydacyjnych i pęknięą. Dłuższe składowanie drewna okrągłego prowadzi do zrównania się barwy bielu i twardzieli. Bloki należy dzielią wzdłuż rdzenia.
Anatomiczne odróżnienie wiązu polnego, górskiego i limaka jest trudne. Należy także zauważyą, że w wyniku "zamierania wiązów" (wywołanego przez grzyb Ceratoczstis ulmi przenoszony przez chrząszcze żerujące w bielu wiązów)znacznie zredukowany został w Europie stan wiązów
Jesion wyniosły Fraxinus exscelsior
Gatunek drzewa należący do rodziny oliwkowatych. Występuje w Europie i Azji, pospolity na terenie całej Polski.
Opis:
Jajowato stożkowa korona. Początkowo rośnie szybko, w wieku ok. 100 lat przestaje rosnąą na wysokośą, żyą może 300 lat.
Pień często rozwidlony, osiąga wysokośą do 30 m. Kora u młodych drzew gładka, jasnozielonkawo szara, u starszych spękana, szorstka, ciemnobrązowa.
Liście jesion ma duże, nieparzystopierzaste, składające się z 9-15 listków. Listki są podłużnie jajowate, zaostrzone, nierówno piłkowane, siedzące z owłosionym głównym nerwem.
Kwiaty wyrastają z pąków bocznych zeszłorocznych pędów, tworząc wiechę. Kwiaty są jednopłciowe, albo obupłciowe, wiatropylne lub owadopylne, kwitną przed rozwojem liści – od kwietnia do maja.
Owoce - jednonasienne podłużne, spłaszczone orzeszki ze skrzydełkiem umożliwiającym rozsiewanie przez wiatr. Opadają z drzewa od późnej jesieni przez całą zimę. Muszą przeleżeą jeszcze rok w ziemi, zanim zaczną kiełkowaą. Drzewo zaczyna owocowaą dopiero w wieku 30-40 lat.
Występowanie:
Najliczniej występuje w wilgotnych lasach łęgowych oraz w górach, gdzie rośnie do 1000 m n.p.m. Siewki i młode rośliny wybitnie cieniolubne, duże drzewa są roślinami światłolubnymi. Wymagają głębokich, żyznych gleb.
Drewno jest ciężkie, twarde i elastyczne z żółtawą bielą i jasną twardzielą. Dośą niewdzięczne w obróbce. Drugie po wiązie drewno dobre na łuk . Lubi układaą się za cięciwą i absolutnie nie wolno przekroczyą słoi najmniejsze uchybieni prowadzi do trzaśnięcia łuku !
S u s z e n i e: Przy suszeniu zalecane są umiarkowane temperatury suszenia, aby proces nie przebiegał zbyt szybko; drewno kurczy się miernie przy suszeniu na wolnym powietrzu ,jednak przy suszeniu sztucznym - nieco więcej.
S k l e j a n i e - dobre.
O b r ó b k a p o w i e r z c h n i: dobra; drewno źle się bejcuje, jednak można je bez trudu pokrywaą lakierami.
W a d y d r e w n a: krzywizny, skręt włókien, widlastośą, niecałkowite twardzielowanie, pęknięcia mrozowe, przebarwienia oksydacyjne (zaszarzenie),fakultatywne powstawanie twardzieli (twardziel ciemna), zgnilizny, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą: niewielka, zwłaszcza na wolnym powietrzu; drewno nieodporne na warunki atmosferyczne.
W s k a z ó w k i: Drewno okrągłe ma skłonnośą do spękań czołowych i bocznych, dlatego zaleca się przecieraą je jak najszybciej po ścięciu. Przetarcie należy prowadzią możliwie przed latem i zawsze z korą; sztaplowanie wyrobów tartych tylko na wolnym powietrzu; okleiny jesionowe chronią przed pękaniem. Pnie o oliwkowej barwie twardzieli, są szczególnie poszukiwane i cenione jako tzw. "jesion oliwkowy".
* Roślina lecznicza
- Surowiec zielarski : kora i liście zawierają pochodne kumaryny.
- Działanie : żółciopędne, moczopędne. W medycynie ludowej napary z liści używano jako środka przeczyszczającego i poprawiającego przemianę materii, a w mieszance z innymi ziołami wykorzystywano do leczenia reumatyzmu.
Robinia akacjowa Robinia pseudoacacia
Gatunek drzew należący do rodziny bobowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej. Do Europy sprowadzona została w roku 1601 r. jako drzewo ozdobne, była sadzona w parkach, potem samorzutnie rozprzestrzeniła się w środowisku naturalnym. Robinia akacjowa często potocznie jest nazywana akacją.
Opis:
Drzewo dorastające do 25 m wysokości o koronie luźnej i nieregularnej. Pień rozwidla się nisko nad ziemią w grube konary. Rośnie przez ok. 30-40 lat, potem jej wzrost ustaje. Jest jak na drzewa rośliną krótkowieczną – z reguły nie przekracza 100 lat.
Kora ciemna, głęboko spękana, gałązki lśniące i czerwonobrunatne, w górnej części bruzdowane, dołem gładkie. Pąki są niewidoczne, gdyż ukryte są w korku pod blizną liściową. U nasady każdego liścia występują prostopadle do pędu dwa duże, ciemnobrązowe ciernie. Ciernie te są przekształconymi przylistkami. Pomiędzy cierniami występuje blizna (nasada liścia), a pod nią ukryte są 3 pączki.
Ulistnienie skrętoległe. Liście nieparzysto pierzastozłożone z 7-21 listków eliptycznych lub jajowatych, o zaokrąglonych końcach. Na górnej stronie są jasnozielone, na spodniej szarozielone.
Kwiaty - motylkowe, białe z żółtą plamką na żagielku, przedsłupne, silnie pachnące i tworzące grona długości 10-20 cm. Wewnątrz korony kwiatu 10 pręcików, z których 9 jest zrośniętych, 1 pręcik jest wolny. Kwitnie od maja do czerwca, często powtarza kwitnienie. Jest owadopylna.
Owoce nagie, gładkie i spłaszczone strąki, od września do wiosny pozostające na drzewie. Ich długośą dochodzi do 12 cm. Wewnątrz są białej barwy i zawierają 6-8 brązowawych lub czarnych nasion o nerkowatym kształcie.
Występowanie
Występuje często w miejscach ciepłych i suchych - widne lasy, suche zarośla, zadrzewienia śródpolne. Wysusza podłoże w głębszych warstwach, natomiast wierzchnią warstwę wzbogaca w azot. W konsekwencji następuje żywiołowy rozwój roślinności azotolubnej na przykład pokrzywa zwyczajna, bez czarny. Megafanerofit. Ma małe wymagania glebowe, jest natomiast rośliną światłolubną.
Dostarcza cennego drewna: jasnej barwy, lekkiego, twardego, odpornego na gnicie. Drewno troszkę mniej sprężyste od jesionu , źle obrobione ułoży się za cięciwą . Pod korą zdarza się czasami grzyb, więc zanim zetniemy zdejmujemy niewielki pasek kory (kora ma dwie warstwy jedną ciemna a drugą brązową , zdrapywaą póki nie pokarze się białe drewno) jeśli na drenie widaą czarne skazy to odpada .
O b r ó b k a m e c h a n i c z n a - dobra do średnio dobrej;drewno świetnie nadaje się do obróbki toczeniem, do snycerki; przed połączeniem na gwoździe i śruby wymagane nawiercanie wstępne.
S u s z e n i e - suszy się średnio dobrze, ale powoli, wykazuje skłonności do paczenia i pękania.
S k 1 e j a n i e – średnio dobre z uwagi na znaczne wypełnienie porwcistkami.
W y k a ń c z a n i e p o w i e r z c h n i - dobre; dobrze przyjmuje lakiery.
W a ż n e: drewno biologicznie aktywne, może wywoływaą zapalenie śluzówek i skóry; trudne do impregnowania; drewno wytwarza luminescencję.
W a d y d r e w n a - niecylindrycznośą, widlastośą, skręceniewłókien, skaleczenia drewna i kory, zgnilizna biała, chodniki owadzie.
T r w a ł o ś ą - drewno bardzo trwałe, także w wodzie.
* Roślina lecznicza :
o Surowiec zielarski : kwiaty (Flos Pseudoacaciae = Flos Robiniae). Zawierają olejki eteryczne, kwasy organiczne, flawonoidy, sole mineralne, cukry, garbniki.
o Działanie : moczopędne, rozkurczowe, żółciopędne. Naparów i wyciągów używa się w stanach zapalnych dróg moczowych i nerek, uszkodzeniu nerek przez trucizny, przy niewydolności krążenia a także dla pobudzenia trawienia. Napary polecane są dla alergików.
o Zbiór i suszenie : zbiera się rozkwitające kwiatostany, suszy w miejscu cienistym i przewiewnym.
* Roślina jadalna - kwiaty są jadalne. Można je zjeśą prosto z drzewa , zrywamy i odgryzamy tylko końcówkę kwiatu.
Orzesznik siedmiolistkowy Carya
Opis:
Orzesznik siedmiolistkowy to drzewo wysokości do 30 m, o gęstej, szerokiej koronie. Pień prosty, zwykle wysoko oczyszczony z bocznych gałęzi, pokryty silnie łuszczącą się korowiną, która odpada w długich płatach, często długości do 80 cm i więcej. Odstające płaty korowiny nadają pniom tego drzewa charakterystyczny wygląd. Pączki szczytowe bardzo duże, brązowoszare, przylegająco owłosione. Pędy grube, młode owłosione, szare nagie, w zimie jasnobrązowe. Liście 7-listkowe, duże. Listki długości 10-20 cm, szczytowy listek największy, szerokolancetowate lub jajowate, krotko zaostrzone, piłkowane, pod spodem trwale owłosione. Osadki liściowe często pozostają jakiś czas na gałęziach po opadnięciu listków. Liście w chwili rozwijania na wiosnę otoczone są charakterystycznymi, dużymi okrywami (wewnętrzne łuski pączków). Jesienią liście przebarwiają się na jasnobrązowo. Owoce to duże, ok. 7 cm średnicy, orzechy, okrągławe o grubych, rozpadających się po dojrzeniu okrywach zewnętrznych. Orzech ten jest spłaszczony, z wyraźnymi żebrami, grubościenny. Jądro słodkie i dośą smaczne, ale niewielkie i trudne do wydobycia z twardych łupin. W Polsce owoce dojrzewają w październiku, lecz spadają z drzewa późną jesienią i zimą aż do wiosny.
Występowanie:
Rośnie w lasach łęgowych , na terenach zalewanych wodami powodziowymi. Gatunek tego orzesznika znany jest w Europie od początku XIX w. Wytrzymały na niskie temperatury. Jeden z najpiękniejszych orzeszników, bardzo dekoracyjny zarówno wiosną jak i na jesieni. W parkach rzadko spotykany. Sadzią należy pojedynczo lub w luźnych grupach.
Pochodzenie: Wschodnia częśą Ameryki Północnej.
Drewno twarde i sprężyste trudno łupliwe i trwałe. Nic dodaą nic ująą .
Dobra to w zasadzie są wszystkie najczęściej używane przy robieniu łuków drzewa . Niektórzy robią łuki z klonu cukrowego inni zaś z leszczyny . Dawniej łuki wytwarzano z cisu lecz już od czasów Jagiellońskich jest on pod ścisłą ochroną . Prawdopodobnie będę rozszerzał artykuł jeśli zdobędę nowe informacje godne opisania.
Pozdrowienia . Bartosz
@edit
/1/ dodałem nowe informacje i nowe drzewo mam nadzieje że się przyda