Źródła pisane

Źródła historyczne i linki do stron związanych z lucznictwem tradycyjnym
Post Reply
User avatar
Razowiec
Posts: 50
Joined: Sat Sep 11, 2010 2:59 pm

Źródła pisane

Post by Razowiec » Sun Jul 17, 2011 11:41 am

Zachęcam do zamieszczania w tym temacie starożytnych, średniowiecznych i nowożytnych tekstów i ich tłumaczeń zawierających jakiekolwiek informacje o łukach/kuszach i ich obłsugantach oraz losach tychże. Kroniki, roczniki, cenniki, rachunki, akta sądowe, księgi miejskie...
Wszyscy wiedzą o angielskim geście łuczników albo sławie jaką ci się cieszyli. Wszyscy wiedzą o słowiańskim sposobie wojowania "zza krzaka". Ale miejmy przed oczami źródłowe teksty na podstawie których "wszyscy to wiedzą"

Żeby nie byą gołosłownym zacznę od fragmetnów, które już tu i ówdzie przytaczałem:

Thietmar z Marseburga, Thietmari merseburgiensis episcopi chronicon
http://pl.wikipedia.org/wiki/Thietmar_z_Merseburga

Wojna polsko-niemiecka, kampania 1015r:
W dalszym swoim marszu dotarło wojsko [niemieckie] do kraju zwanego Nice i rozbiło obóz nad rzeką Sprewą. Kiedy dzielny rycerz Thiedbern dowiedział się tutaj, iż nieprzyjaciel zaczaił się by zaatakowaą z boku nasze wojsko, zebrał potajemnie najlepszych rycerzy i chcąc samemu sobie przysporzyą sławy, postanowił podejśą go i zniszczyą podstępem. Nieprzyjaciel jednak bardzo przezornie uciekł między gęsto leżące ścięte drzewa, aby tym skuteczniej móc nękaą stąd nacierających. Wypuściwszy jak zwykle strzały, które u niego główny stanowią środek obronny, zabił z tej zasadzki, a następnie złupił najpierw owego Thiedberna, potem Bernarda, Izysa i Bennona, sławnych wasali biskupa Arnulfa oraz wielu ich towarzyszy broni ( Thietmar VI, 22.)


Odwrót wojsk cesarskich z Polski:

...przybył do kraju Dziadoszan, rozbił na swoje nieszczęście obóz w pewnym ciasnym pustkowiu, którego jedynym mieszkańcem był pewien hodowca pszczół, później zresztą zabity [...] A gdy zawiadomiono go [Bolesława], że cesarz już się wyniósł, wysłał wielką liczbę pieszych do miejsca, w którym obozowało wojsko [niemieckie], z rozkazem, by starali się choą częśą tego zniszczyą, jeżeli nadarzy się do tego korzystna okazja. [...] Cesarz podążył naprzód i powierzywszy pozostałe wojsko abp. Geronowi, znakomitemu margrabiemu Geronowi oraz palatynowi Burchardowi, zalecił im, aby zachowali większe niż zazwyczaj środki ostrożności. Po pewnym czasie nieprzyjaciele ukryci w pobliskim lesie wznieśli potrójny okrzyk i zaraz potem rzucili się na nasze wojsko z łucznikami, którzy nadbiegli w zamieszaniu. Nasi dzielny stawiali opór przy pierwszym i drugim ataku i zabili wielu spośród nadbiegających. Lecz nieprzyjaciele nabrawszy otuchy na widok ucieczki niektórych spośród naszych, zwarli się i uderzywszy powtórnie rozpędzili wszystkich i wybili pojedynczo przy pomocy zdradzieckich strzał. (Thietmar VII, 21)


W najbliższym czasie postaram się wynaleźą troszkę tekstów bizantyjskich.

[ Dodano: Sro 27 Lip, 2011 01:02 ]
Obiecane Bizantyjskie:
Ze swoimi wrogami prowadzą walki chętnie w miejscach porosłych gęstym lasem, w wykrotach i urwiskach, z korzyścią dla siebie, posługują się, niespodziewanymi atakami, podstępami i w dzien, i w nocy, wykorzystując wiele różnych sposobów. Doświadczeni także w przeprawach przez rzeki, przewyższając w tych sprawach wszystkich innych [...]. Każdy uzbrojony dwoma niewielkimi włóczniami, niektórzy mają także tarcze, mocne lecz łatwe do przenoszenia. Posługują się także drewnianymi łukami i niewielkimi strzałami, namaczanymi w specjalnej dla strzał truciźnie, mocno działającej, jeśli raniony wcześniej nie przyjmie przeciwtrucizny, wzglednie innych środków znanych doświadczonym lekarzom, względnie nie wytnie natychmiast dookoła zranionego miejsca.


1. Pseudo-Maurycjusz (VI/VII w.) - pisarz bizantyjski, autor dzieł z zakresu historii i wojskowości.
Last edited by Razowiec on Sat Jul 30, 2011 12:45 pm, edited 2 times in total.
Quidquid Latine dictum sit, altum videtur

Scador
Posts: 10
Joined: Sun Feb 12, 2012 12:13 pm

Post by Scador » Sun Feb 26, 2012 3:15 pm

M.Bielski pisze że...
...aż do panowania Ludwika Węgierskiego nasi z kuszą tylko jeździli, którzy hak mając u pasa, schyliwszy się na koniu, a kuszę o nogę zawadziwszy dopinali.

Post Reply